Visita ao Pazo de Liñares (BIC) en Lalín

Rematada a nosa xira familiar con final de etapa en Fisterra, saímos cara a Santiago de Compostela onde estaba programado pernoctar ese día cun familiar que traballa nesa cidade. Á mañá seguinte, camiño das nosas casas.

Xa na provincia de Pontevedra, entre outras poboacións, cruzamos Cira, Dornelas, Silleda para chegar a Lalín.

Aquí fixemos unha parada co obxectivo de visitar o museo coñecido como “Pazo de Liñares”, no que naceu o aviador galego Joaquín Loriga. No 2014 abriu novas instalacións con dúas salas de exposicións e biblioteca. 

Tamén ao longo do percorrido poden coñecerse distintas temáticas: manipulación de marionetas, cabezóns e xigantes, os monicreques na tradición e na cultura do mundo, etc. 

Conta, así mesmo, con outras salas, tal como a dedicada a pertenzas do aviador Loriga, salas de estudo, investigación e restauración de pezas arqueolóxicas da comarca, etc. ¡En fin, algo digno de ver!

Deixamos Lalín (Pontevedra) e pasamos ao concello do Irixo (Ourense), onde aproveitamos para saudar aos nosos parentes na Esgueva, parroquia de Madarnás (Carballiño). 

De aquí, xa directos a Salvaterra e a O Rosal.

Ler máis

Fisterra. Unha fermosa viaxe pola costa de Galicia

Deixamos Carnota e seguimos disfrutando da Costa polas poboacións do Pindo, Ézaro, Cee e Corcubión… para chegar a Fisterra.

Aquí, en tan corto espazo, como impresionante enclave xeográfico, onde acaba a terra (Finisterrae) se impón a inmensidade do mar e o horizonte no infinito.

Visitamos este cabo (con interesante faro-edificio) e outras estancias, monumentos, puntos históricos, de tradicións, etc; lamentando, por falla de tempo, non poder visitar algún santuario e xacemento arqueolóxico.

Esta é pois, a fin de etapa proposta nesta ocasión pola familia (de Salvaterra e de O Rosal).

Mercados algún “recordos” do lugar, posamos para sacar a obrigada foto familiar.

Ler máis

O Castro de Baroña. Viaxe pola Costa ata Fisterra

Da nosa viaxe familiar pola Costa de Galicia esta foi a segunda parada. Unha visita obrigada a este singular xacemento arqueolóxico: “O Castro de Baroña”.

Sitúase na parroquia de San Pedro de Baroña, municipio de O Porto do Son (A Coruña).

Trátase dun asentamento galaico-marítimo, emprazado sobre unha península ocupada na súa totalidade entre varias elevacións e acantilados.

Poboado, pois, metido no mar, que estivo ocupado entre o século I antes de Cristo ao fin do século I despois de Cristo.

Lembramos que estivo protexido por doble muralla. O acceso a este recinto habitacional se realizaba a través dunha única porta.

Tense efectuado neste poboado diferentes escavacións. Entre os descubrimentos cabe sinalar máis dunha vintena de construcións, tanto de forma circular, como outras de ángulos redondeados, sen faltar algunhas de rarísima pranta.

Difícil o poder determinar a súa altura, así como a súa dedicación (vivendas, almacéns, algunha corte, etc).

Procedente das vivendas escavadas, son os diversos obxectos de pedra, tal como muíños, pesos de rede (para a pesca) machadas pulimentadas, moldes de fundición (quizais dun pequeno cunco), varios cravos de bronce, así como unha asa decorada, anelos, fíbulas, etc. 

E, por suposto, fragmentos de cerámica (de rara composición) e difícil a súa reconstrución. Toda ela, cerámica (vasillas) de carácter indíxena e varias, incluso, ornamentadas.

Con tal panorámica, aproveitamos para posar só e en familia, como lembranza de ter estado aquí.

Ler máis

O Cruceiro de Hío. Viaxe pola costa ata Fisterra (I)

Hai poucos días e por acordo familiar (de Salvaterra e O Rosal), fixemos esta formidable e fermosa viaxe, todo pola costa (Pontevedra-A Coruña), nesta ocasión, con final de etapa en Fisterra.

Que dicir sobra as impresionantes paisaxes e puntos turísticos polos que foi obrigado parar: Vilaboa, Domaio, Moaña...

Deixamos, pois, a autovía en Arcade, onde comprobamos que a ampliación da ponte está moi avanzada. Entón collemos o ramal cara a Cangas, primeira parada.

Xa aquí, visitamos a parroquia de San Andrés de Hío, onde admiramos o seu coñecidísimo e artístico Cruceiro de Hío. Sen dúbida, este é monumento único neste tipo, tanto en Galicia, como na Bretaña e coido que en todo o mundo.

Atópase no adro da igrexa parroquial, que aínda mostra restos románicos e, así mesmo, preto da casa reitoral, tipo pazo galego.

O cruceiro é como un libro aberto, onde se pode ler e lembrar todo o misterio e mensaxe bíblica dende Adán i Eva no Paraíso, ata a crucifixión e desencravo de Xesucristo, noso redentor.

Ata fai pouco se creía obra do mestre canteiro José Cerviño García, cando menos, dende 1950, en que aparece mencionado na “obra magna” do gran Castelao: As cruces de pedra na Galiza.

Pero, dende hai poucos anos e por activa investigación de Eugenio Eiroa Hermo, natural de Cangas, onde finou no 2009 á idade de 90 anos, probou que o verdadeiro autor do “Cruceiro de Hío” é Ignacio Cerviño Quinteiro.

Eiroa Hermo, prestixioso “investigador porfiado” como o define noso amigo Estanislao Fernández de la Cigoña, foi funcionario do concello de Cangas, “membro colaborador” do Museo de Pontevedra, Cronista Oficial da súa vila, etc.

Froito do seu longo estudo e investigación, probou –reiterámolo- que o celebrado “Cruceiro de Hío” é da autoría en 1872, do escultor Ignacio Cerviño Quinteiro. Este artista era natural de Aguasantas (Cotobade) e veciño de Cangas.

Foi, si, coetáneo e conveciño do citado mestre canteiro, José Cerviño García, pero non o verdadeiro autor do singular e artístico “Cruceiro de Hío”.

Seguen e dan crédito aos resultados da investigación do Sr. Eiroa Hermo, entre outros, o tamén investigador, arqueólogo, historiador, ex-capelán castrense e párroco de San Andrés de Hío, Emilio Alfonso Fernández Sotelo, noso antigo compañeiro de estudos en Tui.

Así mesmo, é fiel seguidor da teoría do Sr. Eiroa Hermo, Estanislao F. de la Cigoña, mestre especialista na actualidade nesta clase de monumentos.

E con el tamén estamos nós en crer que esa colosal obra é do taller de Ignacio Cerviño Quinteiro.

E antes de proseguir a nosa ruta pola Costa camiño de Fisterra, aproveitamos para posar como lembranza desta visita (para nós xa segunda) ao tan simbólico monumento relixioso de Hío.

BIBLIOGRAFÍA: “Recordando a Eugenio Eiroa Hermo”. Actas do I Congreso Galego sobre “Cruceiros e cruces de pedra”, páxs. 245-51. Editor: Estanislao F. De la Cigoña, 2009”.

Ler máis