TAMUXE FOI HOMENAXEADO POLO CONCELLO DO ROSAL NA XXVIII FESTA DO CABAQUEIRO

Condecorado publicamente coa insignia do Concello e cun "Castelao" en recoñecemento "pola súa labor história e de investigación da cultura rosaleira"

EXPOSICIÓN DO XACEMENTO ARQUEOLÓXICO DOS MEDOS (CURRÁS, CONCELLO DE TOMIÑO)

Na imaxe, Tamuxe e Juan Ramón M. Barbosa diante do panel que informa do descubrimento de 1972 realizado polo Equipo Arqueolóxico do Baixo Miño

PRESENTACIÓN DO TERCEIRO NÚMERO DE CASTELLUM TYDE NA ÁREA PANORÁMICA DE TUI

Na imaxe, Xoán M. Tamuxe na compaña do alcalde de Tui, Moisés Rodríguez e os historiadores, membros do Instituto, Xavier Añoveros e Marta Cendón

XOÁN MARTÍNEZ TAMUXE FOI O PREGOEIRO DA VI FESTA DO PERCEBE DE VILADESUSO (OIA)

O alcalde de Oia, Alejandro Rodríguez, -ex alumno de Tamuxe- foi o encargado de dar a benvida ao acto e presentar ao pregoeiro

PRESENTACIÓN DO PRIMEIRO NÚMERO DA REVISTA CASTELLUM TYDE

Na imaxe, Xosé Carlos Valle Pérez, Xoán Martínez Tamuxe e Rafael Sánchez Bargiela

PRESENTACIÓN DO SEGUNDO NÚMERO DA REVISTA CASTELLUM TYDE

Na imaxe, algúns dos membros do Instituto de Estudios Tudenses, asistentes ao acto que se celebrou na Área Panorámica de Tui

TAMUXE, NA REUNIÓN PREVIA DA XXIV FESTA DO CABAQUEIRO 2011

Na imaxe, con membros da Directiva da Asociación Os Cabaqueiros, a concelleira de Cutura e os mestres telleiros

XOÁN MARTÍNEZ TAMUXE, PREGOEIRO DA XVI FESTA LUSO-GALAICA DEDICADA A O ROSAL

Na imaxe, Tamuxe coa súa dona, nos exteriores da Casa da Anta (Lanhelas-Portugal)

ALICERCES. Revista de estudos sobre o Miño Medio



Aínda que con certo retraso, amigo Xosé, recibín a vosa publicación. Así pois, aproveito o Día das Letras Galegas 2017 para acusar recibo, e para isto non é tarde e vale a pena, porque se trata dunha nova publicación, tipo revista, o tomo I. Todo isto é xa unha aventura.

O libro leva por título, tamén novidoso: ALICERCES. Revista de Estudos sobre o Miño Medio. Tomo I (2015). Chantada-Lugo.

Integran o Consello de Redacción:
Xosé Méndez Pérez. Director.
Claudio Otero Eiriz.
Andrés Pavón Ramírez.
Begoña González Aguiar.
José Antonio Quiroga Díaz.

Consta de 240 páxinas, diferentes ilustracións (fotos, mapas, cadros, etc), así como seu índice.

Edita a Irmandade de Cultura País do Faro.
Imprime: Tecniart Galicia-Besbello (Chantada).
Diseño da portada: Xosé Randolfe Vilariño.

Ademais dos compoñentes do Consello de Redacción, colaboran diferentes e coñecidos investigadores: Xoán Carmona Badía, Raúl Jácome Rodríguez, Miguel Ángel García Linares, Julia Varela Fernández, Nicandro Ares Vázquez e Pablo Rubén Eyre.

As súas colaboracións, son verdadeiros estudos, interesantes capítulos coa súa correspondente bibliografía.

Traballos, que asinan este grupo de especialistas, cada quen na súa materia e que todos converxen na "investigación comarcal nos ámbitos da historia, historia da arte, economía e empresa, socioloxía, antropoloxía, lingua, literatura..."

E todo coa finalidade lóxica de contribuír ao desenvolvemento local. A nova revista xa no seu limiar, moi oportuna e acertadamente, presenta a estos colaboradores coa súa reseña biográfica, aínda que, sexa dito de paso, son ben coñecidos no eido da investigación en Galicia.

Sen dúbida, é toda unha garantía, tal como se anota na súa presentación que "ALICERCES é unha actividade cultural... allea a calquera enfoque ideolóxico".

Este prazado exemplar de ALICERCES, nos foi remitido, reiterámolo, polo noso caro amigo Xosé Méndez, director da revista, a través do común amigo Miguel, da Granxa de Soutelo en Goián (Tomiño).

Ao Consello de Redacción e aos demais colaboradores, a nosa noraboa.. E os nosos desexos, son os mesmos que os da Dirección. 

¡Que ALICERCES teña longa vida!

Visita a Braga (Portugal) con Jesús Gómez Sobrino


O 8 de decembro, día da Inmaculada, e no pasado ano 2016, fixo 30 anos do pasamento do cóengo guardés, M.I. Doutor D. Jesús Gómez Sobrino.

Por tal conmemoración dedicareille ao lembrado amigo varios e diversos comentarios. 

Para quen non coñeza a Gómez Sobrino, destacar que fomos os fundadores do "Equipo Arqueóloxico do Baixo Miño" así como do Arquivo Histórico e Museo Diocesano de Tui.


Hoxe só publicarei un breve recordo dunha viaxe que ambos fixemos a Braga (Portugal)

Practicamente nesta ocasión, o noso propósito é dar a coñecer unhas fotos que coidamos son inéditas e que lle poden interesar, singularmente, á súa familia e aos seus amigos de Tui, de Amorín e Currás.


Incrible, pero certo. Eu non gardaba xa memoria delas. Dende hai poucos días, acordei organizar o meu ficheiro fotográfico, tanto por orde cronolóxica, como temática e aínda complementar algunha foto coa necesaria información. 

Foi, pois, ao revisar as centos de fotografías, máxime, en branco e negro, algunha xa en color (sen incluír as dixitais) cando, por sorpresa, me atopo coas referidas fotos do caro amigo Sobrino e miñas, en Portugal.



Estas imaxes recollen a nosa estancia en Braga. O obxectivo naquel entón, quero lembrar, foi a nosa asistencia, no 1959, a un congreso rexional sobre a Inmaculada Concepción. Evento mariano que se celebrou no coñecido santuario de Sameiro, o que está, precisamente, consagrado á Purísima Concepción de María.

Foron outros motivos pola nosa parte o aproveitar a ocasión para facer outras visitas claves. Así puidemos coñecer máis de preto o popular santuario do Bon Xesús de Braga.


Cumprimos tamén un vello desexo ou propósito que tiñamos dende hai tempo, que era o visitar a celebrada Citania de Briteiros, singular referente arqueolóxico e prehistórico.

De aquí tomou o nome de "Citania" (de civitas) o noso poboado galaico-romano de Santa Trega.


Tamén cando no xacemento arqueolóxico se pensou na restauración dunha vivenda (a primeira) do noso castro do Trega, xa en 1965, tívose que visitar a Citania de Briteiros e inspirarse nela para levantar a popular "casiña celta" do monte de Santa Trega.
      

Segunda parte da biografía de Manuel Seijo


Esta é a segunda parte da biografía de Manuel Seijo Rodríguez, que iniciamos na anterior entrada do blog.

Debido a unha grave enfermidade no 2012, Manuel Seijo foi relevado polo bispo de todos os seus cargos pastorais.

E na Guía Diocesana do 2015, o noso amigo Seijo, figura por suposto, xa como subilado, e por razón de gratitude da freguesía, tamén como Párroco Honorario.

O noso biografiado vivía ultimamente cun familiar ata o intre do seu pasamento.


Ao caro amigo Seijo fantoulle tempo e circunstancias que non foron propicias, para abordar, como el quería, algúns temas históricos da súa cidade, Vigo. Para elo, con todo interés foi enriquecendo a súa formidable biblioteca cunha notable bibliografía sobre Vigo.

Descoñecemos, dende hai varios anos, se el chegou a escribir, publicar algún traballo ou se deixou algo inédito.

Só temos noticia de dous traballos (colaboracións de prensa). O primeiro, foi a presentación do libro: Bayona La Real ya tiene su Guía Turística, da autoría de Domingo Cameselle Bastos e de Juan Martínez do Tamuxe. (El Pueblo Gallego, enero 1976). Foi asinado así: S.



O segundo artigo foi sobre outro libro: La Vía romana "per loca marítima" por el Bajo Miño y Costa Atlántica. (El Pueblo Gallego, 4 de enero de 1976), que el titulou: "J.M. Tamuje, para los amantes de la Arqueología", que asina: Lic. M. Seixo.

En canto ao xénero literario, periodístico ou poético, coñecemos pequenas mostras, pero que nos ilustran suficientemente para pensar na capacidade do caro amigo Seijo, neste caso para a poesía.


Deste xénero, como exemplo, damos a coñecer unha peza, que despois dunha visita ao monte de Santa Trega, entre o Oceáno e o Miño, que dende Comillas nos remitiu nunha carta.

Nesta foto que amosamos por detrás, o noso amigo, co seu puño e letra, con certa melancoía e fermosa caligrafía, baixo o título Evocación, escribiu: 


O Rvdo. D. Manuel Seijo Rodríguez, segundo información da Diócese de Tui-Vigo, finou á idade de 82 anos, o 22 do pasado outubro do pasado ano 2016.

O bispo monseñor Luis Quinteiro Fiúza, cunha asistenza dunha trintena de cregos e varios centos de fieis, presidiu en Santiago de Vigo a solemne misa polo eterno descanso de D. Manuel Seijo R., Párroco Honorario, celebrada o 24 do citado mes de outubro.

Que o carísimo amigo ¡Vivat cum Christo in aeternum!

Rematamos esta amizosa crónica biográfica con frases de Alberto Cuevas, sacerdote e periodista (na súa mencionada reseña), que di: "Se nos fue así, qué pena, rotas las defensas del vivir y anémico de afectos y cariño, pero ahora el Señor es su Pastor, nada le falta".

Adeus a un condiscípulo e leal amigo: Manuel Seijo


Manuel Seijo. (Foto: Faro de Vigo)

Intencionadamente deixamos transcorrer un tempo, para que, se cabe, con maior serenidade e documentación, abordar esta sinxela biografía do noso exemplar estudante, condiscípulo en boa parte dos estudos eclesiásticos e, sempre leal amigo.

O Rvdo. D. Manuel Seijo Rodríguez naceu na parroquia de San Esteban de Beade (municipio de Vigo) o 31 de outubro de 1933.
Estudou Latín e Humanidades no Seminario Conciliar de Tui. Despois pasou á Universidade Pontificia de Comillas (Santander) onde cursou Filosofía e Teoloxía, ordenándose de sacerdote o 17 de abril de 1960. Aquí licenciouse en Teoloxía.

Como condiscípulo e amigo nesa data foi convidado á miña primeira misa na parroquia de Santa Mariña, na vila do Rosal, tomando parte activa nesa, tan solemne como inesquecible cerimonia.



Queremos lembrar aquí que Manuel Seijo, en unión dos antigos condiscípulos e a propósito do final de estudos en 1960, formou parte da expedición organizada polo seu curso para visitar Roma e asistir á concertada audiencia co romano Pontífice S.S. Juan XXIII, hoxe Santo.

Rematado, pois, os estudos e á volta de Roma, Seijo foi nomeado coadxutor polo bispo Ilmo. Fr. D. José López Ortiz, pasando a colaborar, como tal, co recordado Monseñor Jesús Espinosa, naquel entón párroco de Santiago O Maior.

Foi, precisamente, nesta "céntrica e única parroquia", onde Seijo, o crego amigo, de excepcional capacidade de traballo, exerceu seu longo apostolado.

Acertadamente, da súa múltiple actividade pastoral, o Rvdo. Alberto Cuevas, no seu breve comentario biográfico, referente ao finado amigo e a súa intensa dedicación, escribe: "Desde allí (parroquia de Santiago de Vigo) fue capellán y consiliario de diversas instituciones viguesas: la Cruz Roja, la Adoración Nocturna, la Cofradía de Jesús del Silencio, las Comunidades neocatecumenales, la Hermandad de la Pasión, la Cofradía del Apóstol Santiago, los cursillos pre-matrimoniales...". (In memoriam. D. Manuel Seijo Rodríguez: "Artesano del culto sagrado". Faro de Vigo, 24-10-2016).



Á volta de Roma, como deixamos referido, e como primeiro cargo e destino, foi de coadxutor. Segundo o Nomenclator do bispado en 1972, anotamos os seguintes cargos: Rexente de Santiago O Maior de Vigo e o de Arcipreste de Vigo-Centro. (Nomenclator-Estadística. Diócesis de Tuy-Vigo, 1972). 

No correspondente ao ano 1977, Manuel Seijo, aparece como Cura-Ecónomo da mesma parroquia. (Nomenclator-Estadística... 1977). Anos máis tarde, 1988, atopámolo como párroco. (Guía de la Iglesia Diocesana de Tui-Vigo).

No ano 2008, Seijo figura como co-párroco moderador (Guía Diocesana de Tui-Vigo, 2008 e na dita reseña, biografía de Alberto Cuevas).

Na Guía Diocesana de Tui-Vigo 2011, voltamos a atopar a Manuel Seijo como párroco de Santiago de Vigo

Esta é a praca que se atopa na entrada da igrexa: 

HOMENAJE AL RVDO.
MANUEL SEIJO RODRÍGUEZ 
EN SU 50 ANIVERSARIO 
SACERDOTAL. CON CARIÑO
Y GRATITUD DE SUS FELIGRESES. 
AÑO DE 1960-2010.

Fin da primeira parte desta biografía. Continuará...

In memoriam. Finou o crego D. Feliciano Trigo Díaz


IN MEMORIAM

FELICIANO TRIGO DÍAZ

O pasado 25 de setembro do presente ano, entregou a súa alma ao Creador, o Rvdo. D. FELICIANO TRIGO DÍAZ. 

Finou o noso caro amigo na Residencia Sacerdotal de Vigo á idade de 93 anos ben aproveitados.

Naceu Feliciano o 29 de marzo de 1923 na parroquia de Santa María de Caleiro (Vilanova de Arousa)

Feliciano, xa con estudos e despois da mili, ingresou no Seminario Conciliar de Tui, como alumno de "vocacións tardías".


Ordenouse de presbítero o 12 de xuño de 1954. Entre os diversos cargos eclesiásticos, lembramos, entre outros, o de coadjutor da parroquia de San Lourenzo de Salcidos; ecónomo de Frades; encargado de Gargamala e de Toutón; e ultimamente, párroco de San Mateo de Oliveira, así como encargado de San Simón de Lira, ata a súa xubilación.

Feliciano foi home activo, amigo do amigo e tamén de excepcional capacidade de traballo. Lembramos, entre outras dedicacións, a súa preparación para profesor de autoescola; viaxante de ornamentos sagrados, pateando toda Galicia; laboratorio propio de fotografía; colaborador de diferentes periódicos e revistas.


Dos primeiros en periódicos, queremos destacar as súas interesantes colaboracións dedicadas ao estudo dos "cabaqueiros (telleiros) seu oficio e súa fala" (xerga, verbo ou latín dos daordes).

Colaboracións en A Peneira, que iniciou xa dende o mesmo nº 0, no 1984, un total de 10 entregas. Neste primeiro número e baixo o título de Los tejeros de Pontevedra, traza o programa de estudo dos cabaqueiros no Baixo Miño, sección titulada "Salvemos nuestra cultura. Los tejeros (I-X)", que firma co seu nome e apelidos. 

Levou tamén, en A Peneira, outra sección: "Polos camiños de Galicia", asinando eses artigos co seudónimo "Un de Caleiro".

Todos os traballos de Feliciano son de carácter histórico-antropolóxico, etnográfico, con reflexos poéticos e de estima e admiración por esta xente sacrificada.

Estes traballos do amigo, historiador, poeta e investigador, ben se merece se recollan nunha monografía, xa que son únicos e sen parangón.



Feliciano, ademais da súa asistencia a diversos congresos, presentando a correspondente ponencia, tamén colaborou na prestixiosa Revista de Estudios Provinciais de Pontevedra, da Deputación, en Soberosum e Pregón, ambas de Ponteareas. 

Feliciano deixa inéditos varios traballos monográficos nos que traballaba (lembramos un sobre "Novenas dos Santos", poesías, etc).

En canto a libros, ten publicado O verbo dos Arginas de Avedra, 1998, editado pola Excma. Deputación de Pontevedra-Escola de canteiros de Pontevedra.

Outro libro leva por título Zanqueando cos Cabaqueiros, 2001, editado polo Servicio de Publicacións da Excma. Deputación de Pontevedra.



Concretamente nesta obra magna sobre a Cultura do Cabaqueiro, o autor aborda maxistralmente todas aquelas claves en síntese das telleiras, os telleiros e o verbo.

Esta fala típica dos gremios medievais, estudada como ninguén, pois, ten como base as repetidas entrevistas con rulos cabaqueiros de Salcidos, o interesante libro de Domingo A. Álvarez, Jergas de Galicia (1965) e as celebradas "Follacas da Jalleira", para algúns imaxinarias, publicadas no semanario Heraldo Guardés (1904-1935).

Agora, para o noso caro amigo, desexámoslle que descanse en paz.

Ermida do Doce Nome de Xesús no Castro de Troña


Velaquí vos deixo o meu último artigo, publicado na revista Pregón 2016, titulado "Ermida de Doce Nome de Xesús no Castro de Troña (II)".

Continuamos o estudo histórico desta ermida  que era e segue sendo da parroquia e tamén moi antiga. Este santuario menor, tamén frecuente e impropiamente denominado capela , contou para as súas reparacións (obras e melloras), e cultos solemnes na festa do seu titular, con medios económicos suficientes da correspondente cofraría .

Seguindo os diversos documentos que atopamos no Arquivo Histórico Dicoesano de Tui, damos a coñecer, nova, curiosa e interesante información sobre as capelas (ermidas) da parroquia .
Como podemos verificar o estado económico da nosa ermida o Doce Nome de Xesús era ben diferente á triste e lamentable, que se dicía e pensaba do da ermida de Santa Trega. Aínda que, si ben observamos, parece que tal situación só era aparente, relativa.
Neste documento, unha solicitude ao prelado diocesano, o abade de Pías no seu nome e dos cofrades da devoción ao Doce Nome de Xesús, fai unha petición tan delicada como especial e atrevida. O abade comeza o seu escrito lembrando: "que en esta feligresía ay (sic) dos capillas anexas a esta parroquia; la una, extramuros del pueblo de advocación del Dulce Nombre de Jesús con cofradía canónicamente fundada y fondos suficientes para su subsistencia a la que es sumamente edificativa el concurso y devoción de este pueblo y de los comarcanos, no sólo en los días festivos de todo el año, sino también en los mismos de semana, sueltos".



A seguir alude á de Santa Trega, tanto aos escasos medios ("bienes incultos y montañosos") como á "grande distancia a la Iglesia; al mal camino; en sitio desierto y solitario", así como ao estado desastroso da súa ermida. Esta foi reedificada (refundada dita obra pía) en 1713 polo veciño D. Santiago Pérez de Lira.
Lembra o abade que na actualidade (1818) esa ermida se atopaba sen medios para subsistir e anota "se halla incapaz para celebrar en ella los divinos oficios y amenazando una próxima y general ruína y no sólo será escandalosa, si no gravemente perjudicial".
Ante tal catastrófica situación do santuario de Santa Trega, tal como parecía, o crego no seu nome e dos cofrades devotos, membros da Cofraría do Doce Nome, formula a súa petición decidida, e coido pensando fora posible solución a semellante problema.



E así, pois, a plantexa ofrecéndose ao bispo "que mediante los hermanos de la Cofradía del Dulce Nombre de Jesús tienen determinado vajo (sic) el beneplácito de V.S.Y. realizar ciertas obras en su capilla para mejor comodidad y decencia de los divinos oficios, que en ella se celebran en los días determinados a este fin, y siendo dicha capilla de suficiente capacidad para colocar en ella otro altar además del único, que tiene de su dulcísima devoción en que se puede poner la Gloriosa Santa de la otra capilla".
E remata o párroco de Pías, señor Alonso Carballo, suplicando ao bispo, monseñor García Benito, que por efecto "de su generosa piedad se digne mandar demoler la citada capilla de Santa Tecla y por cuenta de los recordados hermanos de el Dulce Nombre de Jesús, se conduzca la piedra, madera y teja que sea útil y se necesite para la reedificación de esta y de hecho colocar en ella otro altar con la imagen de aquella en donde con más comodidad y devoción pueda ser venerada y visitada de sus devotos y permanecer allí ilesa vajo (sic) los fondos de dicha Hermandad".



O bispo (10 de xuño de 1818), case a volta de correo, ordena e informa que esa capela de Santa Trega é "obra pía colativa " achándose dotada dos correspodnentes bens, dereitos e as cargas de misas. E curiosamente (dicimos nós) no oficio do bispo tudense, lembra que -precisamente- "por sentencia fecha de ayer (9 de xuño) hemos adjudicado (dita capela colativa) a D. Ramón Bugallal y Conde, clérigo de prima tonsura (aínda non presbítero), natural de Ponteareas".



Segue anotándose no decreto episcopal, determinante e rotundo que "no ha lugar a la solicitud que comprende este memorial, previniendo el abad o cura de Pías y demás personas a quienes corresponda... cuiden de su puntual y exacto cumplimiento".
Decreto este, fechado en Tui o 10 de xuño de 1818, e asinado segundo orde do prelado, polo Provisor Gobernador do Episcopado tudense, -nós lemos- o Lic. Revoles (con rúbrica).

XOÁN MARTÍNEZ TAMUXE

Último achádego de cruciformes en Loureza (Oia)


Sen lugar a dúbidas que estes cruciformes que se atopan no lugar de Barrio Novo, son testemuño da Evanxelización da parroquia de Loureza, en Oia (Pontevedra).

Tivemos noticia deste petróglifo histórico en 2013 mediante información e pista ofrecida polo amigo Rogelio, daquel lugar. El mesmo nos acompañou ao Barrio Novo, onde vive. Só agora determinamos dalo a coñecer na nosa páxina de internet. Coido que sexa achádego inédito e que sae á luz por vez primeira. 



Localízase na parte alta daquel lugar, á beira do camiño vello (hoxe, pista) e preto das poucas casas vellas do barrio. Un enxebre recuncho galego de típico sabor rural. Nesta segunda visita, a fin de sacar novas fotografías, acompañounos o amigo e vello colaborador, Suso Diego.



Móstrase nas inmediacións unha preciosa latada sostida por rústicas columnas cilíndricas composta por cachotes e sobre o antigo camiño. Sitúanse, pois, estes gravados na ladeira do monte e á esquerda do camiño (pista) que, de Acevedo leva a Loureza.

Dito conxunto de gravados cruciformes, un máis dos que se achan na parroquia, atópase insculturado en soporte granítico, moi abundante en mica, polo que en zonas presenta erosión.



A pedra soporte, un tanto triangulada con certa inclinación ao Leste, mide -aproximadamente- 4 metros de longo; o campo de gravación alcanza os 2 metros; e na zona máis ancha (con gravados), 1'50 metros.

Dito penedo metido no borde do propio monte, áchase a uns 2 metros de alto da actual pista forestal.



A gravación dos signos foi realizada na cara máis plana e con orientación, como é de ritual, na maioría dos casos, mirando ao Nacente. Conxunto de gravados, que foron realizados coa máxima delicadeza, técnica e simetría. 

Os motivos son cruces, pero de tipoloxía diferente e singular. Polo tanto, consideradas símbolos cristolóxicos, que aluden á tarefa de Evanxelización dos primeiros cristiáns na freguesía de Loureza



Podemos datar estes signos, testemuño documental alá polos séculos IV-V da nosa Era Cristiana. Non esquezamos que Loureza, xa a principios do século XII (ou antes) contou con Mosteiro, segundo autores, co titular de San Cosme e San Damián.

Tampouco ignoremos que moitos mosteiros foron antes ermitorios onde viviron eremitas, anacoretas en pleno monte, quenes gravaron tales cruciformes, como altares, lugares de culto, de oración



Máis tarde, como parroquia, tomarían por patrono a San Mamede, santo dos primeiros séculos do Cristianismo.

Eitor Martins publica "Un novo amanhecer"


Fai pouco e con certa demora recibín mediante o noso común parente Benito, esta por agora, última publicación realizada o pasado 2015 polo noso estimado e culto amigo brasileiro Eitor Martins.

E este é o presente e seu máis recente libro: Um novo amanhecer. Aínda que tamén se trata do seu libro máis pequeno (en tamaño, pois ten 140 páxinas) non é tal en interese nin en importancia no seu contido.

Publicación, para nós, a número cinco, na que o amigo Eitor, xurista, empresario e escritor, é o seu autor e tamén editor. El fai unha breve e sincera presentación. Aquí nos conta que o texto do libro Um novo amanhecer, "pode ser leído e interpretado conforme a visión do lector". 


Leva igualmente, unha amistosa dedicatoria a un amigo, que reza: "Fernando García Camacho, dedico a vocé este pequeno libro: obrigado polo seu apoio, incentivo e consideraçao. Súa amizade significa muito para min".

Así mesmo, o prefacio ou prólogo é da súa autoría. É curto e tamén expresivo: "¿Medo? ¡Para que te-lo! O importante é vivir a vida".

Cada un dos seus capítulos son doses de optimismo, de ilusión, de alegría, de esperanza que nos anima a atoparnos coa felicidade, coa paz, con Deus, como Pai e Amigo...

O escritor e autor, remata o seu libro, con impresionantes e metafóricos versos libres, como si se tratase dunha desexada e ideal conclusión agardada: Um novo amanhecer.